چراغ طلب کن
شب را شاهد کن
با ماه رقص کن
با ستاره بخوان
صبح را صدا کن
تا سحر سفر کن
روشنی را بنوش
سپیده را بګستران
اندیشه را بارور کن
عشق را فراخوان
رویا را بیدار کن
خیال را برهان
خود را پیوند زن
خویش را کشف کن
دیګری را دریافت کن
به پیام هستی ګوش کن
از لحظه ها عبور کن
تا قلب حادثه خطر کن
با کاروان زندګی بمان
که عمر،
ګذر بیقرار تانیه هاست
۱۰-۰۷-۲۰۱۰
منوچهر مرعشی
حس غریبیست میان
خاک و خدا
نیلوفر و آب
پلنګ و ماه
کبوتر و زیتون
شیر و بیشه
خورشید و شوق
آسمان و ستاره
حس غریبیست میان
شقایق و دشت
باران و دانه
ریحان و چشمه
کبک و کوهسار
شبنم و شب بو
بهار و شکوفه
حس غریبیست میان
جدایی و نیزار
ابر و بغض
غم و غروب
ترانه و تمنا
پروانه و پونه
خانه و خیال
اشک و عشق
حس غریبیست میان
تفکر و توانایی
شعور و نور
کشف و شعر
تنهایی و تولد
شیرینی و زایش
دانایی و درد
نور و نوازش
شمع و روشنایی
حس غریبیست میان
من و تو
۱۵-۰۷-۲۰۱۰
منوچهر مرعشی
ګفت:
باید بنویسی
با هر چه در توشه خویش داری
زیرا،
فرصت اندک است
و،
رفتن ناګذیر
منوچهر مرعشی
۱۰-۰۷-۲۰۱۰
هر بارکه خورشید سرک می کشد
آنګاه که سپیده سفره می ګسترد
وقتی که غروب غم می پراکند
ګاهی که شب به اندیشه می نشیند
بیاد آر که کیستی !؟
هر بار که دیده ای پر می ګشاید
آنګاه که ګونه ای خیس عشق می شود
وقتی که سینه ای ګل می دهد
ګاهی که دلی در می ګشاید
آنګاه که دانه ای در دل خاک می تپد
ګاهی که جوانه ای خود می نماید
وقتی که پرنده ای آشیانه ای می سازد
بیاد آر که کیستی !؟
انګاه که خشم لشکر می کشد
هر بار که زبانی نیزه می زند
ګاهی که فریبی فریبا می نماید
وقتی که دروغ تیغ می کشد
بیاد آر که کیستی !؟
آنګا ه که زخمهایت سینه می ګشایند
ګاهی که می نشینی بر خرابه خود
وقتی که نداری بی توانت می کند
هر بار که امکانت بغارت می رود
بیاد آر که کیستی !؟
هرګز از یاد مبر که چیستی
منوچهر مرعشی
۰۸-۰۷-۲۰۱۰
تو
پایان دریای
آغاز غزالی
آواز آبی
تو
ترانه توفانی
غم بارانی
زبان پروانه های
تو
امتداد ستارها ی
سخن سکوتی
چراغ اندیشه ای
تو
چشم شبی
انتظار زمانی
شکوفه عشقی
تو،
تنها تو نیستی
نتیجه جمعی
پاسخ سوالی
تو،
حاصل هستی
تو،
انسانی
منوچهر مرعشی
۰۳-۰۷-۲۰۱۰
افشاګریهای تجاوز به خواهر عزیزیم بهاره مقامی این کبوتر معصوم و خونین بال را روی سایت دریچه زرد دوست ګرامی آقای اسماعیل یغمایی شنیدم باز هم در غربت سوختم وګریستم. ګر چه این زنان و مردان دلیران بی باکی هستند که پس از تحمل این عذاب نشکستند و نه در خود فرو رفتند بلکه شعله شدند و ګر ګرفتند و به ما نور و روشنایی بخشیدند.
از روبهان عمامه بسر و درندګان رذل و فرومایه ګان پست بګذریم زیرا آنان با این اعمال ماهیت خود را بروز می دهند و از کوزه همان برون تراود که در اوست.اما راستش این پیکارګران آینه ای در برابر من شدند که من خود و جامعه خود را دوباره با پرسش و بهت و اعتراض بنګرم ؟ بطور خاص در مورد اخلاق که ما بسیار از آن دم می زنیم و به داشتن جامعه ای با اخلاق و معنوی افتخار می کنیم اما آیا براستی چنین است ؟ آیا جامعه ایران در مقایسه با جامعه غرب معنوی تر و با اخلاق تر است؟ یا این یک جهل و عقب ماندګی و خود فریبی بیش نیست؟
اخلاق: در لغت به معنی دانش بد و نیک خویها،علم معاشرت با خلق،خلق و خو...
پایه های اخلاق: آبشخور و ریشه و رد پای اخلاق را می توان در ادیان، فلسفه، انسان شناسی و روانشناسی پی ګرفت
که هر کدام به شیوه و بیان خود در پی ایجاد ارزشهای اخلاقی برای فرد و جامعه بشری هستند.
کتاب اخلاق نیکوماخوس از ارسطو فیلسوف معروف یونانی که مقدمه ای بر سیاست است شاید در این مورد قدیمیترین سند باشد.ادیان ابتدایی،ادیان باستانی(زرتشتی،بودایی، هندو...) کتابهای: تورات، انجیل، قرآن و ارزشهای و برداشتهای ګوناګون از آنها، کتاب اخلاق ناصری در مورد اخلاق اسلامی از خواجه نصیر طوسی به زبان فارسی در سال ۶۳۳ هجری قمری، کتاب اخلاق پروتستانی و روح سرمایه داری از ماکس وبر،و کتابهای بسیار دیګر از مکاتب و نظریه پردازان اخیرو...خوشبختانه همه برای مطالعه و آګاهی در دسترس است.
با توجه به همه داشته ها و برداشهای تاکنونی ما، ارزشهای اخلاقی امروز ناظر است بر دریافت و رسیدن به حقیقت واقعیات و روشنی و آګاهی هرچه بیشتر، عدالت در روابط و مناسبات جمعی ، احترام و پذیرش حقوق انسانی یکدیګر، آزادی همه جانبه درجهت رشد و شکوفایی و تکامل،عشق ومحبت و دوست داشتن و اعتماد وآرامش ناشی ازآنها.
این ارزشهای اخلاقی اساسی، کلی، جهانی و جاودانیست.با این معیارها معنویت و اخلاق فرد و جامعه سنجیده می شود: حقیقت،عدالت،آزادی،حرمت،عشق این ارزشهای معنوی در چه کسی و چه جامعه ای بیشتر نهادینه شده و رایج است؟آنکه اسیرجهل،فقر،دیکتاتوری و کینه است؟یا انکه قرنهاست چراغ علم را دردست ګرفته در پی حقیقت است و آزادی را پرواز داده و دمکراسی را در سیاست جاری کرده و حقوق بشر را در یک پرسه سنګین و خونین سند کرده و مبنای قوانین اجتماعی قرار داده است و دست دوستی را آزاد ګذاشته است و...
وحشت از روشنګری، پناه بردن به افسون و دروغ ،زورګویی،بی حقوقی،توهم برتری،بی حرمتی و خود را مالک و صاحب دیګری بخصوص زنان دانستن تحت هر عنوانی، درنده خویی زیر پرده دین و...به هیچ وجه اخلاقی نیست بلکه ضد انسانیست. جامعه ای که قرنها زیرظلم زندګی کرده و بیش از ۳ دهه تحت حاکمیت دیکتاتوری مذهبی است از نظر اخلاقی وضعیت فاجعه باری دارد. جامعه و فردی که پایبند اخلاق باشد این مشکلات را بر نمی تابد.اخلاقی ترین کار تلاش برای رسیدن به جامعه ای دمکراتیک است.
جامعه دمکراتیک اخلاقی تر ازجامعه تحت ستم و بسته است و افراد سالمتر و رشد یافته ترند. اخلاق در پیدا شدن تار موی زن یا در رګ باد کرده ګردن جهل، یا در شمشیر از نیام کشیده کینه بی عشق نیست. آنکه حقیقت را روشن می کند، آنکه آزادی آرمان اوست و برای اینکه دوشمنش آزادانه حرفش را بزند جانش را می دهد، آنکه دیګران را چون خود دوست دارد آنکه به انسان و هستی عشق می ورزد با اخلاق تر است.
دست بر تن خاک می کشم
ودانایی دانه رابه درک می سپارم
بر ګونه آب بوسه میزنم
و سخاوت باران را می نوشم
در فضا پرکنده می شوم
وحرمت حیات راسجده می برم
عواطف علف را ګره می زنم
واحساس سبزه را می پراکنم
خیال پرنده را پر می دهم
واز خواب ګل رویا می چینم
فکر شب را آشفته می کنم
و برګیسوی شبنم شانه می کشم
خشم طوفان را فرو می برم
وسخن سینه سرخ را به سخره می دوزم
بر آستان تاکستان می ایستم
وشعور شعر را سر می کشم
روزی،
دلم را می سپارم به نی لبکی
وخاطره ام را به باد می دهم
شبی،
دست ماه را می ګیرم
وبی خبر به تماشای هستی می روم
منوچهر مرعشی
۱۳-۰۶-۲۰۱۰
بدون تردید در کتاب قطورتاریخ چندین هزار ساله ایران از وجود جمهوری اسلامی علی رغم رویاهای هولناک و
جنایات بی شمار بنیان ګذاران و ادامه دهنده ګانش چیزی در حد یک پرانتز بیشتر باقی نخواهد ماند پرانتزی که متاسفانه هنوز بازاست.
اما حاکمیت دیکتاتوری مذهبی در عصر جدید آن هم پس از انقلابی برای رهایی از دیکتاتوری وابسته سلطنتی در کشوری با تاریخ و فرهنګ و موقعیت سیاسی و اجتماعی و جفرافیای ایران
مسله ی باورنکردنی و قابل تامل است پدیده ای که خلق والساعه و خودبخودی نبود بلکه اساسا ریشه در تاریخ، فرهنګ، سنتها، باورهای دینی مذهب، حاکمیت قرنها دیکتاتوری، نقش استعمار، وجود ارګان روحانیت و نقش آن در همه جوانب زندګی فردی و اجتماعی ما و ..اوضاع دو قطبی جهانی آن روز پوسیده شدن سوسیالست موجود، بن بستهای مبازراتی، فکری، فلسفی، سیاسی ،..که هر کدام در حد خود زمینه سازظهور هیولای ارتجاع مذهبی شدند که خمینی و اندیشه هایش نمودی از آن بوده و هستند.
پدیدهای که باید به همه جوانب آن در جهت درس ګیری و بهره برادری جمعی بطور دقیق، کامل، کارشناسانه، علمی منصفانه و شجاعانه پرداخته شود که کاریست جمعی و طولانی همراه با پرسشهای اساسی و کلبد شکافی ګذشته و حال و نیشتر زدن به دملهای چرکین و ریشه یابی زخمهای کهنه و درمان بنیادی و شناخت کج راهها و کوره راها و بن بستهای تاریخیمان نه تنها بعنوان ایرانی بلکه بعنوان شهروندی جهانی زیرا که نهایتا ما ساکنان زمین سرنوشت و مشکلاتمان به هم مربوط و ګره خورده است و از طرف دیګر تلاش برای رسیدن به پاسخهای درست و منطقی و راه ګشا و طی کردن مسیری که به آزادی همه جانبه وپایدار و حقوق پایه ای بشر و تساوی انسانی ما منجر شود. و این همه البته دستاوردهای بزرګ و ارزشمندیست که آن روی سکه سیاه حاکمیت ضد انسانی ولایت فقیه است. .باشد که در پس کوه درد و رنج و تحقیر و بی حرمتی و بی حقوقی دیکتاتوری دینی، فصل بردباری، پذیرش، احترام، دوستی همکاری، دمکراسی، مسولیت پذیری، آزادی، عدالت و تساوی و..آغاز شود.
در عصری که انسانها در حال نزدیکتر شدن فکری و ارزشی و انسانی هر چه بیشتر به یکدیګرند و زمانی که مشکلات در محدوده کشور و منطقه باقی نمی مانند پدیده حظور بنیادګرای مذهبی در کسوت دولتی در حد ایران ناګزیر مشکل بشریت امروز و جامعه جهانی می باشد و همه نسبت به آن مسؤ لند، اما باید تاکید کرد که پاشنه آشیل هیولای دیکتاتوری در ایران است واساسا باید توسط مردم ایران ریشه کن شود و در جای که سربلند کرده است در همان جا به خاک سپرده شود و این پرانتز باز برای همیشه در تاریخ ما بدست ما بسته شود. به امید آن روز
منوچهر مرعشی
۰۷-۰۶-۲۰۱۰
ګر ما بخواهیم
سنګ می خواند
آب می رقصد
خاموشی می نوازد
سایه ها قد می کشند
دست ها ګل می دهند
چشم ها پر می کشند
از نګاه ها پروانه می بارد
کوچه ها همدست می ګردند
خانه ها دل می ګشایند
خیابان ها خانه می ګردند
دلها دریا می شوند
دریا ها مهر می ګردند
آسمان رنګین کمانی می شود
لبها بشارت می دهند
قلبها نغمه می خوانند
ګر ما بخواهیم
........
بیایم
سر بر افرازیم
سینه بګشایم
قدم در راه بګذاریم
دست یکدیګر فشاریم
تا رها ګردیم و ګردانیم
منوچهر مرعشی
