ستاره نوزاد

دیشب که یادت
خواب را
از خانه چشمهایم پراند
ستاره نوزادی
که از پنجره خانه ام رد می شد
با صدای خوش
تو را می خواند
منوچهر مرعشی
20--7-2009

پوشیده پرده زمان

با چشمهایش
به شکار ستاره میرود
با لبخندش
سفره مهربانی می گستراند
با آوازش
باغ رویا می رویاند
با اشاره اش
آسمانی پرنده می پراند
با سخنش
کوه های سنگی جان می گیرند
با کلامش
پل رنگین کمان چهره می نماید
در گذرش
دشتهای خفته بیدار می شوند
در سفرش
رودی سینه سرخ همسفر می شوند
با گریه اش
دانه های پنهان پدیدار می شوند
با غمش
غنچه ها شکوفا می شوند
با آشفتگیش
دریای آرام به خشم می آید
با دم گرمش
کوه یخ آب می شود
با آه دلش
لالهای آتشین شعله می کشند

این یار من است
پوشیده پرده زمان
که اینچنین

رخ می نمایید
گام بگام
　
منوچهر مرعشی
19097-2009

جرعه قیام

در پاسخ به دوستی که با نگرانی خیرخواهانه می پرسید کجایند...

جرعه قیام
　
کجایند؟کجایید؟کجاییم؟
هستیم، هستند، هستید
همین جا، همین حالا، همه جا
درقامت ستون
بر شانه های پل
در مهربانی سقف
در تحمل تیرک
در مهمانوازی نیمکت
در صبوری سنگفرش
در تواضع خاک
در بغض خانه
در فریاد خیابان
در صمیمیت کوچه
در امتداد جاده

در حنجره بلبل
در رخ رنگی گل
در آواز آبشار
در ترانه جویبار
در زمزمه چشمه
در خیزش موج
در پرش توفان
در دهان آتشفشان

در پیراهن تازه
در پرواز اندیشه
در جستجوی فکر
در میدان اراده
در توان دانایی
درچشم بینش
در بینایی خرد
در تابش آگاهی
در دستهای زمان
در گامهای تاریخ
در مسیرعبور تغییر
در بادهای گره گشا

در زلال آب
در چشم شراب
در اشک شمع
در نم غم غربت
در خاک خانه
در خلوت تنهایی
در حلقه یاران
در نوازش نسیم
در سیلی طوفان
در غرش شیر
در معصومیت آهو
در جمع ستاره ها
در تنهایی آفتاب

در سایه بلوط
در هدیه انگور
در سرخی توت
در خون شقایق
در محصول زنبور
در حضوره سبزه
در سخن سوسن
در چشم نرگس
در دلنازکی یاس
در خواب دانه
در جنبش جوانه
در انبوه درختان
در زردی گنم
در بوی نان

در طعم خیزش
در جرعه قیام
در شیرینی تحول
در لذت حضور
در نوشیدن ارزش
در شکست ذلت
در گسستن از بندآیین
در باز شدن جهان
در آبستن شدن فکر
در تولد فرهنگ
در نیروی جوانی
در فصل تازه
در فروپاشی جهل
در پیله خویش
در گریه نوزاد
......
راستی کجایند؟
باز هم بپرسیم کجا هستند؟
گر نیک بنگری ای دوست
خود بهتر ز من بینی
که کجاها هستند
منوچهر مرعشی
15-07-2009

چه باک

صدایتان رسید
به گوش کهکشان
شقایقهای شیفته
شاهدان رزمتان
باد میبرد هرسو
خبرداغ حضورتان
چشم دوخته اند
ستاره ها به چشمتان
چترآبی عشق گشوده
آسمان بر سرتان
چه باک از
کوران وکران و سنگ دلان
چه باک از
این و آن
قلب پرنده ها
می پرد برایتان
شبنم پاک دل
نشسته برمژگانتان
درود عابران بی قرار
نثارتان
نیاکان ماندگار تاریخ
همسفرتان
آهنگ زنده زندگی
هم نوایتان
دست سترگ صمیمی هستی
پشتتان
چه باک از
تیغ سکوت و تاریکی منکران
چه باک از
این و آن
12-07-2009
منوچهر مرعشی

آمده ام

ستاره چین آمده ام
ز دشت شب فلات پیر
آمده ام غزل درو کنم
ز سینه سوخته سینه سرخ
آمده ام ترانه جمع کنم
ز تربت پاک تازه خواهرم
آمده ام نور درو کنم
ز چشم گشوده سیاه سرخ گلم

آمدهام که زیر و رو کنم
بساط دیر پای سیاه جور دیو
آمده ام پای نبرد
گر برود سرم
ترک میدان نکنم
آمده ام سد سکوت بشکنم
امده ام ظلم بزیر کشم
آمده ام شکار شب

از رهی سخت و دور
دوان دوان نفس زنان
خسته جان و خون فشان
پس از عبور از زمان
از خود و این وآن
هزار زخم بر سر و تنم
ولی
روشن وشعله ور آمده ام
　
منوچهر مرعشی
11-07-2009

فصل:

شب و شمع و شعر
شور و شوق و شورش
انگور و انار و سیب
نبرد و خیزش و قیام
نسیم و باد و توفان
ابر و رعد و باران
عقل و دانایی وجرعت

فصل محصول رنج
فصل گل دادن بغض
فصل جنبش جوانه ها
فصل آواز آرزوها
فصل رقص گیتار
فصل پرواز موسیقی
فصل نرگسهای نارنجی

فصل:
عرق ریزان شکوفه ها
وحشت بیداری جمعی
رگبار پرسش از خویش
جراحی تاریخ مقدس
بریدن از ناف دین
دیدن انسان روی زمین
باز بینی، باز دیدن
چند بعدی، رنگی

فصل:
پچ پچ های تازه
فریاد خموشی
روشن شدن تاریکی
خوشه های نورانی

فصل:
بارانهای تابستانی
میوه های گس
چراغ راه نماهای عوضی
خاکستریهای آبی
　
فصل گذر ما
از ما
منوچهر مرعشی
09-07-2009
　
　
　

دستها

ایستاده روی دو پای خویش
بر گرده زمین
رو سوی آسمان
با دستهای روشن چشمهایم
صورت ماه ستاره ها را
لمس می کنم
و
دستهای رنگی رویا هایم
می رسد تا جزایر نادیده کهکشانها
و
پوست دستهای گندم گونم
خیس عرق می شود
و
آب گلیم خشک می شود
و
دل بی تاب
بر در ودیوار سینه می زند
و
شوق پر می کشد
از نگاهم
و
شادی می نشیند
بر لبانم
و
شبنم اشکم شعری می شود
جاری از زبانم
　
منوچهر مرعشی
08-07-2009